Otam ketgan kun

Murod uchun otasi hayotidagi eng aziz insonlardan biri. Yoshi ulg‘aygan otasi Altsgeymer kasalligiga chalinib, kundalik hayotda oddiy ishlarni ham mustaqil bajara olmay qoladi. Xotirasi tobora susayib, ba’zan o‘z yaqinlarini ham tanimay qo‘yadi. Shunday og‘ir kunlarda Murod otasini yolg‘iz tashlab qo‘ymaslikka qat’iy qaror qiladi. Ammo Murodning rafiqasi qaynotasiga qarashni istamaydi. U keksaning kasalligi tufayli oiladagi hayoti o‘zgarganidan norozi bo‘lib, undan tobora ko‘proq nafratlana boshlaydi. Murod esa xotinining otasiga nisbatan sovuq va qo‘pol munosabatda bo‘layotganini sezmay yuradi. Bir kuni u haqiqatni bilib qoladi. Ayolining otasini kamsitib, unga yomon muomala qilganini ko‘rgan Murod qattiq ranjiydi va oilasini saqlab qolishdan ko‘ra, otasining yonida bo‘lishni tanlaydi. U xotinini uydan haydaydi va hatto ajrashishga ham tayyorligini aytadi. Uyidan ayrilgan ayol dastlab erining qarorini tushunmaydi. U o‘zini haq deb hisoblaydi. Ammo vaqt o‘tishi bilan qilgan xatolarini anglay boshlaydi. Ayniqsa, qaynotasining ahvoli og‘irlashib, kasalxonaga yotqizilganini eshitgach, vijdoni qiynaladi. Ayol so‘nggi bor qaynotasidan kechirim so‘rash uchun kasalxonaga shoshadi. U yillar davomida ko‘rmagan mehrni endi anglab, qilgan xatosi uchun uzr so‘raydi. Ammo u juda kechikkan bo‘ladi. Qaynotasi uning ovozini eshitib, ko‘zlarini ochishga urinadi-yu, biroq jon beradi. Bu voqea Murod va uning rafiqasiga inson hayotidagi eng muhim haqiqatni anglatadi: ba’zi xatolar uchun kechirim so‘rash mumkin, ammo ayrim imkoniyatlar hayotda faqat bir marta beriladi.