TAHDID

Murod mashinasini sekin va tartib bilan haydab ketmoqda. Burilishlarda signal beradi, masofani saqlaydi, yuzida esa xotirjamlik. U o‘ta madaniyatli haydovchi taassurotini uyg‘otadi.

Parallel qatorda Olim aka ketmoqda. Yonida ayoli, orqa o‘rindiqda esa bolasi o‘tirgan. U shoshilmoqda. Telefoniga qaraydi, gaplashadi va rulni bir qo‘li bilan boshqaradi.

Bir lahzada Olim aka yo‘lni noto‘g‘ri baholaydi va Murodning mashinasini siqib yuboradi. Murod keskin tormoz beradi. Avariya bo‘lishiga bir qadam qoladi.

Murod oynani tushirib, muloyim ohangda deydi:

— Aka, siz xato qildingiz. Iltimos, uzr so‘rang.

Olim akaning jahli chiqib ketadi.

— Ko‘rmadingmi yo‘lni?! O‘zing ehtiyot bo‘l!

U gazni bosib, ketib qoladi.

Murod uning ortidan xotirjam qarab qoladi. Yuzida na g‘azab, na hayajon bor. Faqat sovuq nigoh. U telefonini chiqarib, mashinaning davlat raqamini suratga oladi.

Olim aka uyiga yetib keladi. Ayoli ovqat tayyorlash bilan ovora, bolasi esa multfilm tomosha qilmoqda. Hammasi odatdagidek. Faqat Olim akaning ichida qandaydir g‘ashlik bor, ammo u bunga ahamiyat bermaydi.

Ertasi kuni ishga ketayotganda Olim aka derazadan qaraydi. Kecha yo‘lda uchratgan mashina qarama-qarshi tomonda turibdi. U buni tasodif deb o‘ylaydi.

Tushlik paytida o‘sha mashina yana do‘kon oldida paydo bo‘ladi.

Kechqurun ham yana o‘sha mashina.

Murod hech qachon yaqin kelmaydi. Gapirmaydi. Faqat kuzatadi. Har doim sokin. Har doim ozoda kiyingan. Har doim o‘sha muloyim nigoh bilan.

Olim akaning uyqusi buziladi. U ayoliga:

— Kimdir meni kuzatyapti, — deydi.

Ayoli esa bunga ishonmaydi.

— Asabing charchagan, xolos.

Ammo Murodning tinimsiz paydo bo‘lishi ayolni ham qo‘rqita boshlaydi. Bola maktabdan qaytayotganida notanish mashina uzoqdan ergashadi. Telefon jiringlaydi, biroq javob berilganda sukut saqlanadi.

Murodning harakatlaridan uning ruhiy jihatdan sog‘lom emasligi seziladi. U uchun oddiy kechirimning o‘zi yetarli emas. U faqat bo‘ysunishni xohlaydi.

Olim aka oxiri chiday olmaydi. Ko‘chada Murodning yo‘lini to‘sadi.

— Aka, o‘sha kuni jahlim chiqib ketgandi... Uzr. Kechiring.

Murod juda sokin jilmayadi.

— Kech.

Ammo uning ko‘zlari boshqacha edi — bo‘sh va sovuq.

Shundan keyin ham kuzatuv davom etadi.

Olim aka tobora asabiylashib boradi. Mashina boshqarayotganda qo‘llari titraydi. Har lahza ortiga va oynalarga qarayveradi. Xayoli chalg‘igan bir paytda e’tiborsizlik qiladi.

Qattiq zarba.

Avtohalokat yuz beradi.

Odamlar yugurib kelishadi. Tez yordam mashinasi yetib keladi. Atrofni baqir-chaqir bosadi. Olim aka qon ichida yotadi.

Yo‘l chetida esa bir mashina to‘xtab turibdi.

Murod ichkaridan xotirjam kuzatib turadi. Uning yuzida hech qanday hissiyot yo‘q. Hatto yengil nafas oladi.

So‘ng mashinasini sekin yurgizib, voqea joyidan uzoqlashadi.

Yakun

Murod yana mashinasida sokin ketmoqda. Mashinada past ovozda musiqa yangraydi.

Birdan boshqa bir mashina uni siqib yuboradi.

Murod keskin tormoz beradi, oynani tushiradi va o‘sha muloyim ohangda deydi:

— Siz aybdorsiz. Iltimos, uzr so‘rang.

Kamera Murodning yuzida qotib qoladi.